செவ்வாய், 29 ஆகஸ்ட், 2017

மரணம் – மார்ச்சுவரி – பாதித்த நாடகம்.



இதயங்கள் சங்கமம் 

                                     
                                      
                                                                                
 ஆசிரிய நண்பர் அவர்களின் மகன் வேலையின் நிமித்தமாக சேலம் சென்றிருந்த பொழுது  தந்தையிடம் சொல்லாமலே நண்பர்களோடு  சேர்ந்து இரு சக்கர வாகனங்களில்  ஏற்காடு சென்றிருக்கிறான்.  தினந்தோறும் தந்தையிடம் அலைபேசியில் பேசுபவன் அன்றிரவு எட்டு மணிக்குப் பேசியிருக்கிறான்.
 ‘‘ அப்பா நானும் நண்பர்களும் ஏற்காட்டிற்கு வந்தோம்.  நாங்கள்  இப்பொழுது புறப்படப் போகிறோம்.   அடிக்கடி தொடர்பு கொள்ள வேண்டாம்... டவர் சரியாகக்  கிடைக்காது....கே.” எனத் தொடர்பைத் துண்டித்தான்.

ஏற்காட்டில்தான் அவன் பிறந்தான் என்பதால்தானோ என்னவோ அந்த இடத்தைப் பார்ப்பதில் அவனுக்கு அலாதிப்பிரியம்.

காலையில் ஆசிரிய நண்பர் பள்ளிக்கு வந்து விட்டார்.  

ஆசிரியரது அலைபேசி ஒலிக்கிறது.  

சார்... ஒங்களுக்குப் பையன் யாரும் இருக்காங்களா...?!

இன்சூரன்ஸ் கம்பனியிலிருந்து பாலிஸி போடுவதற்காகத் தொந்தரவு செய்கிறார்கள் என்று  போனின் இணைப்பைத் துண்டித்துவிட்டார் ஆசிரிய நண்பர்.

சிறிது நேரத்தில் மீண்டும் அலைபேசி ஒலிக்கிறது.

சார்... கொஞ்சம் சொல்றதைக் கேளுங்க... ஒங்க பையன் ஏதும் ஏற்காட்டிற்குச் சென்றிருந்தாரா...?”

ஆமாம்... சார்...ஆமாம்... என்ன சார்...?!”

அவருக்கு  ஆக்ஸிடண்ட் ஆயிடுச்சு... ஒங்களுக்குத்தான் கடைசியா போன் பண்ணி பேசியிருக்காரு... அதில பேரு அப்பான்னு இருந்திச்சு... அதான்…

சார்... என்ன ஆச்சு... எப்படி இருக்கான்... பிளீஸ்... சார்... எப்படி இருக்கான்...?”

சேலம் ஜி.எச். இருக்கான்... சீக்கிரம் வாங்க.............................................”   
 அதன் பிறகு  அலைபேசியில்  என்ன பேசினார் என்பது இவருக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. ... மயங்கிவிட்டார்.

அவரின் அம்மாவிற்கும் எப்படியோ தகவல் தெரிந்து விட்டது.

அதன் பிறகு  ஒரு  குவாலிஸ் வண்டியை எடுத்துக்கொண்டு அவருடன் நண்பர்கள்  நாங்கள் அய்ந்து  பேரும் சேலம் புறப்பட்டோம்.

வண்டியை வேகமாகச் செலுத்தத் துரிதப்படுத்திக் கொண்டே வந்தார்.
செல்லும் வழியெங்கும் பையன் எப்படி இருக்கிறான்...?  கொஞ்சம் கேட்டுச் சொல்லுங்கள்...” என்று கேட்டுக் கொண்டே இருந்தார்.


பைனுக்குச்  சிகிச்சை  கொடுத்துக்கொண்டு  இருக்கிறார்கள்... பரவாயில்லையாம்...” என்று அவருக்கு ஆறுதல் வார்த்தை சொல்லிக்கொண்டே வந்தோம்.

எங்களுக்கு  முன்கூட்டியே அந்த உண்மைத் தகவல் தெரிவிக்கப் பட்டுவிட்டது,. .


சேலம் ஜி.எச். சை நெருங்கிவிட்டோம்... வண்டி உள்ளே நுழைவதற்கு சில நிமிடங்களுக்கு முன் உண்மையைச் சொன்னோம்.

பையன் இறந்திட்டான்... மார்ச்சுவரியில் வைத்திருக்கிறார்களாம்...” 

அழுதார்... அழுதார்....  அழுதார்...!  

மார்ச்சுவரிக்குள் முதன்முதல் நுழைகின்றதால் எப்படி இருக்கும் என்பதில் சற்று மனதுக்குள் கலக்கம் இருந்தது என்பது உண்மைதான்.  அதற்கு முன்னால் விபத்தில் இறந்தவர்களை; போஸ்ட்மார்டம் செய்யப்பட்டு முகம்மட்டும் பார்க்கும் படி விட்டுவிட்டு வெள்ளைத் துணியால் சுற்றப்பட்ட உடலைப் பார்த்திருக்கிறோம்.

மார்ச்சுவரியின் கதவு திறக்கப்பட்டவுடன்  உள்ளே நுழைந்தோம்.  உள்ளே இருந்த பிணங்களின் வாடை குமட்டிக்கொண்டு வரவே கர்ச்சிப்பை எடுத்து மூக்கை மூடி கொண்டோம்.

மார்ச்சுவரியில் கிடக்கும் பிணங்களில் நண்பரது மகனுடைய  உடல் எங்கே கிடத்தப்பட்டிருக்கிது என்று ஒவ்வொரு உடலாகத் தேடினோம்.  போஸ்ட்மாடம் செய்வதற்காக மேசையில் கிடத்தப்பட்டிருந்தது.  தந்தை அடையாளம் காட்டி அழுதார்.   நேற்றைய இரவில் நடந்திருந்ததால் இந்த அந்திசாயும் வேளையில் உடல் சற்று ஊதியிருந்தது.  பல்லெல்லாம் கருப்பாக மாறியிருந்தது.

அங்கிருந்த போலிஸ்காரர் சொன்னார், “பையன் கீழே இறங்குவதற்கு இன்னும் மூன்று ஹேர்பின் வளைவுதான் பாக்கி… இன்னும் சற்று நேரத்தில் கீழே இறங்கி இருக்க வேண்டியது…. மழை பெய்திருக்கிறது… கண்ணாடி அணிந்திருந்ததால் மழையில் பாதை தெரியாமல் தடுப்புச்சுவரில் பைக் மோதி தூக்கிவீசப்பட்டிருக்கிறான்.  டபுள்ஸ் வந்திருக்கிறார்கள்.  பின்னால் அமர்ந்திருந்தவனோடு இவனும்  பைக்கோடு முப்பது அடி பள்ளத்தில்  விழ மரத்தில் மோதி இவன் இறந்துவிட்டான்.  மற்றொருவன் பிழைத்துக் கொண்டான்.

டாக்டர் வந்து போஸ்ட்மாடம் செய்ய;  உடலை நன்றாகக் கட்டிக்கொடுக்கிறோம் என்று தொழிலாளர்கள் பணம் வாங்கிக்கொண்டு குவாட்டரை உள்ளே இறக்கியவுடன் மிகவும் நேர்த்தியாக  வேலையைத் துரிதமாக செய்து முடித்தார்கள்.
உடனடியாக போஸ்ட்மாடம் செய்யப்பட்ட உடல் ஆம்புலன்ஸில் ஏற்பட்டு;  திருச்சியை நோக்கிப் புறப்பட்டது

அன்று  நடுஇரவில் வீட்டிற்கு உடல் கொண்டு வரப்பட்டது;  அடுத்த நாள் உடல் அடக்கம் செய்யப்பட்டது.



நாடகம் எழுதுவதற்கு மூலகாரணம் நடந்த உண்மை நிகழ்வின் தாக்கம் என்றால் அது மிகையாகாது. 

ஆண்டு விழாவிற்கு நாடகம் போடுங்கள் என்று என்னை வேண்டிய பொழுது இதன் தாக்கம் என்னை மிகவும் பாதித்ததால் உண்மையுடன் என் கற்பனையையும் சற்றுச் சேர்த்து எழுதினேன்.

*********************************************************************************


இந்த நாடகத்தில் நடித்த மாணவனில் ஒருவன் பிளஸ்டூ.... முதல்  மதிப்பெண் எடுக்கக்கூடிய நல்ல மாணவன்… குடும்பத்தில் ஏதோ காரணத்தால் ஏற்பட்ட சிறிய பிரச்சனைக்காகத்  தற்கொலை செய்து இறந்துவிட்டான்  என்பது மேலும் வேதனை தரக்கூடியதாகும்.

********************************************************************************* 

  நாடகம் அரங்கேற்றம் நடைபெற்ற  ஒரு மாதத்திற்குள்ளாகவே   மற்றொரு ஆசிரியரின் மகன்கள் – இரட்டையர்கள் . அவர்களுள்  ஒருவன்  போலியோவினால் பாதிக்கப்பட்ட மாற்றுத்திறனாளி.   அவனின் அப்பா அவனை மிகுந்த சிரமப்பட்டு மருத்துவம் பார்த்து  அவனை நடக்க வைக்க  பெரும் முயற்சி எடுத்து அவனை வளர்த்தார். 

படித்து முடித்து அவன்  ஒரு மென்பொருள் நிறுவனத்தில்  வேலை பார்த்து வந்தான்.  இருசக்கர வாகனத்தில் அவனை வேலைக்கு அலுவலகத்தில் விட்டுவிட்டு, மாலையில் சென்று வீட்டிற்கு அழைத்து வந்து உதவி செய்வதை வழக்கமாகக் கொண்டு இருந்தான் நன்றாக இருந்த மற்றொரு மகன்.  

அன்று வழக்கம்போல் வீட்டிற்கு அவனை அழைத்து வருவதற்காக  பைக்கில்  மற்றொருவன்  ஏற்றிக்கொண்டு வருகின்ற பொழுது, வேறொரு பைக் எதிர்பாராத விதமாக மோதி விபத்துக்குளாகி  பைக் ஓட்டிய அவன் சாலையில் மேலே தூக்கி எறியப்பட்டு கீழே விழுந்தான். 

108 ஆம்புலன்ஸ் வந்த புதிது… உடனடியாக மருத்துவமனைக்கு  ஆம்புலன்ஸ் உதவியால் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டான்.  இரண்டு நாள் கழித்து அவன் மூளைச்சாவு அடைந்து விட்டான் என்று மருத்துவர்கள் சொன்னார்கள்.   வாகனத்தில் பின் அமர்ந்து வந்த மாற்றுத்திறனாளிக்கு பெரிய பாதிப்பெதுவும் இல்லை.

நம் நாட்டில் உடல் உறுப்புகள் தானம் செய்யப்படுவது சிறிது சிறிதாக நடைமுறைக்கு வர முற்பட்ட காலமது. 

அவனின் உடல் உறுப்புகளை தானமாக வழங்க அவனின் தந்தை முற்போக்குச் சிந்தனையுடன் சம்மதிக்க அவனின் உடல் உறுப்புகள் தானமாக வழங்கப்பட்டன


*********************************************************************
                                                                                 

********************************************************************************
                                        மேடை நாடகத்தைப் பார்க்க ‘கிளிக்’ செய்க








-மாறாத அன்புடன்,

 மணவை ஜேம்ஸ்.

வெள்ளி, 25 ஆகஸ்ட், 2017

பார்வையில்லாப் பாடகி!


 பார்வையில்லாப் பாடகி வைக்கம் விஜயலட்சுமி!

வைக்கம் விஜயலட்சுமி காயத்ரிவீணை எனும் அரியதோர் இசைக்கருவி இசைப்பதில் தேர்ந்தவரும் திரைப்படப் பின்னணிப் பாடகியும் ஆவார். செல்லுலாய்டு’ என்னும் மலையாளத் திரைப்படத்தின் மூலமாக இவர் திரைத்துறையில் அறிமுகமானார்.
   


1981 ஆம் ஆண்டில் விஜயதசமி நாளன்று முரளீதரன், விமலா இணையருக்கு ஒரே மகளாய்ப் பிறந்தவர் விஜயலட்சுமி. இவர் பிறந்த இரண்டொரு நாட்களுக்குப் பிறகு இவரது பெற்றோருக்குத் தங்கள் மகள் தீர்க்கவியலாப் பார்வைக் குறைபாடு பெற்றிருப்பது தெரிய வந்தது. பின்னர் இவர்களது குடும்பம் சென்னைக்கு இடம் பெயர்ந்தது. மிகச்சிறுவயதிலேயே ஒலிநாடாக்களில் வரும் பாடல்களை அப்படியே இராகம் தாளம் பிறழாமல் பாடும் விஜயலட்சுமியின் திறனைக் கண்ட அவர் தந்தை எம். எஸ். அம்மா, ஜேசுதாஸ், மகாராஜபுரம் சந்தானம்  ஆகியோரின் செவ்வியல் ஒலிநாடாக்களைக் கேட்கும்படிச் செய்தார்.
சிறுவயதில் கிடைத்தவொரு வீணையில் பாட்டு வாசிக்கப் படித்தார் விஜயலட்சுமி. பின்னர் இவரது தந்தை ஒற்றைக் கம்பி வீணை ஒன்றை அமைத்தளித்தார். இதன் காரணமாக இவருக்கு ஒற்றக்கம்பி வீணை காயத்ரி என்ற பெயர் கிட்டியது.  குன்னக்குடி வைத்தியநாதன் அவர்களே இந்த வீணைக்குக் காயத்ரிவீணை என்னும் பெயரை அளித்தவர்.



விஜயலட்சுமிக்கு பார்வை பறிபோனாலும் 'குயில் ' போன்ற குரலுடன்  எம்.எஸ்.வி, இளையராஜாவின் பாடல்கள்தான் விஜயலட்சுமியின் குரல் வளத்துக்கு மேலும் தீனி போட்டு வளர்த்தன.

செவ்வாய், 6 ஜூன், 2017

புதிய உடன்படிக்கை - 12 நாடகம்



காட்சி  12

இடம்சாலை

பாத்திரங்கள்ஜான்சன், கனகராஜ், செல்வம், சேகர்.

(அனைவரும்  நின்று கொண்டு ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருக்கிறார்கள்)

செல்வம்: என்னா மச்சி... அதையே நெனச்சு ‘பீல் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தா எப்படி...?
                                                         
கனகராஜ்:  நம்ப பிளான்னே அவுட்டாயிடுச்சே... ஏன்டா ஜான்சன்... நாற்பதாயிரம் முடியாட்டி... ஒரு இருபதாயிரம் வாங்கிட்டு வரச் சொல்ல வேண்டியதுதானே...

ஜான்சன்: அட நீ ஒன்னுடா... அவள் ஒத்த ரூவாகூட வாங்கிட்டு வர முடியாதுன்டா... அட அதை வுடு... குடிக்கிற விசயத்த... எங்க அப்பாக்கிட்ட சொல்லுவாளாம்...

செல்வம்: ஒங்க அப்பாக்கிட்ட சொல்லிட்டாங்களா...?

ஜான்சன்: ஆமாடா...!  இவ்வளவு நாளும் அவருக்கு... இந்த விசயம் தெரியாது...

சேகர்: என்ன ஆச்சு... விசயத்த சொல்லுடா...?

ஜான்சன்: என்ன ஆச்சா...! அவ்வளவுதான் மனுசன் ஆடித் தீத்திட்டாரே... அடிக்காத குறைதான்... அப்பப்பா என்னா புத்திமதி... ஈன்னு கேக்க முடியலை... ஓரே தலைவலி... போதும் போதும்ன்னு ஆயிடுச்சு... எல்லாத்துக்கும் காரணம் எனக்கு வந்து வாய்ச்சிருக்கிறாளே... அவதான்...!

கனகராஜ்: டே... மச்சி... ஓ லைப் இப்படி ஆகுமுன்னு நாங்கெல்லாம் நெனச்சுக்கூடப் பாக்கலைடா... நீ என்னடா பாவம் செஞ்சா...?

ஜான்சன்:  அதான்டா எனக்கும் தெரியலை...!

சேகர்: தெரியலை... இப்ப செஞ்சிக்கிட்டு இருக்கிறதே பாவம்தானே...

ஜான்சன்: இருக்கிற கடுப்புக்குப் பொளீர்ன்னு வச்சிடுவேன்டா...(அடிக்க கையை ஓங்க நகர்ந்து கொள்கிறான் சேகர்)

கனகராஜ்:  டே விடுறா மச்சி... ஆமா... நேத்தைக்கி ஆளையே இங்கிட்டு காணாமே...

ஜான்சன்: அது பெரிய கதைடா... முந்தா நாளு புல்லா கிக்கில போனேன்னா... பணம் அவுங்க அப்பன்ட்ட வாங்கிட்டு வர முடியாதின்ட்டாளா...

செல்வம்: ஆமா...

ஜான்சன்: ச்சீ... என்னா லைப்...? என்னா லைப்...? பணத்துக்கும்... மனசுக்கும் மசிய மாட்டேங்கிறாளே... லைப்ல ஒரு என்ஜாய்மென்டே இல்ல... அதான் நேத்து மனசு தாங்காம தனியாத் தண்ணி அடிக்கப் போயிட்டேன்...

கனகராஜ்: இருந்தாலும் நீ இப்படி நடந்திருக்க கூடாதுடா... ஏண்டா நாங்கள்ளலாம் இருந்தா... ஒனக்கு ஆறுதலா நாலு வார்த்தை சொல்லமாட்டோம்... தப்பு பண்ணிட்டாடா...

ஜான்சன்: பணம் வேற பத்தாம இருந்திச்சு... அதான் கோவிச்சிக்காதிங்கடா... இன்னக்கி புல்லா அடிக்கலாம்...

கனகராஜ்: அதனால என்ன...?  இன்னக்கி அடிச்சி இழப்பை ஈடு செஞ்சிடுவோம்... சொல்ல மறந்திட்டேன்...

ஜான்சன்: (ஆவலாக) என்னடா...?

கனகராஜ்: பம்பாய் ரெட்லைட் ஏரியாவுல இருந்தவளாம்...

நம்ம தமிழ்நாட்டுக்காரியாம்... அங்க அவளக் கடத்திட்டுப் போயிட்டாங்களாம்... இப்ப நம்ம டவுன்லதான் குடியிருக்கிறாளாம்... தெரியுமா...?

ஜான்சன்: இப்பத்தானே சொல்றா... எனக்கு எப்படிடா தெரியும்... ஆமாம் அதுக்கென்னடா...?

கனகராஜ்:  அதுக்கு என்னான்னா கேக்கிறா... அதுக்கு என்னடா தங்கத்துக்கு... சும்மா தேர்ல வர்ற சிலை மாதிரி... ஆட்டோவில நேத்து வந்தா பாரு... அய்யய்யோ... தக்காளிப்பழம் மாதிரி சிவப்பு... அவள நீ நேரா பாத்தீன்னா அசந்து போயிடுவாய்... தெரியுமுல்ல...

ஜான்சன்: அப்படியாடா... அவ்வளோ அழகா...!

கனகராஜ்: எவ்வளோன்னு கேக்கலாமுன்னு போனேன்னா... அப்பா அசந்து போயிட்டேன்...

ஜான்சன்: ஏன்டா...?

கனகராஜ்:  அந்த தொழில்ல இருந்து விடுபடத்தான் இங்க ஓடியாந்தேன்... யாரோடாவாவது ஒருத்தர்ட்டயே இருந்து வாழனுமுன்னுதான் வந்தேன்... நீங்க ரெடின்னா... நானும் ரெடின்னுட்டா...

சேகர்:  துண்டக்காணோம்... துணியக் காணோமுன்னு ஓடியாந்திருப்பியே...

கனகராஜ்: எ பொண்டாட்டி டின்னுக்கட்டிடுவாள்...

ஜான்சன்: அளு நல்லா இருப்பாளா...?

கனகராஜ்: இருப்பாளான்னா கேக்கிறாய்...?  இந்தா அட்ரஸ் (அட்ரஸ கொடுக்கிறான்) போய்ப்பாத்துட்டு அப்புறம் சொல்லு... அவளும் வாழ்ந்த மாதிரி இருக்கும்... நீயும் வாழ்க்கைய அனுபவிச்ச மாதிரியும் இருக்கும்... ஒனக்கு வசதியிருக்கு... அனுபவி ராஜா அனுபவி...

ஜான்சன்: நல்ல ஐடியா கொடுத்தாடா... அப்புறம் எ பொண்டாட்டி எ காலப்புடுச்சு கதறுவா...‘ஏங்க ஒங்க சொல்படி கேக்கிறேன்னு...என்னா நா சொல்றது...?

கனகராஜ்: சொல்றது எல்லாம் சரிதான்... சரி... உடனே ஆக வேண்டியத பாரு...

ஜான்சன்: நாளைக்கே போய்ப் பாக்கிறேன்...

கனகராஜ்:  அதான் பாப்பியே...  இன்னக்கி ஆக வேண்டியது...

ஜான்சன்:  வாங்க போவோம்... ஒயின் ஷாப்புக்கு...
            (அனைவரும் செல்கின்றனர்)

                                                                                                                          

                                                   -தொடரும்...

-மாறாத அன்புடன்,
 மணவை ஜேம்ஸ்.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...