நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...!(12)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (12)

　　　ரெங்கராஜ்  காரில் இருந்து  இறங்கி வீட்டிற்குள் வந்தவர் குட்டிபோட்ட யானை போலக்  குறுக்கும் நெடுக்குமாக நடந்து கொண்டே இருந்தார்.  பயத்தில் நடுங்கிக்கொண்டு என்ன நடந்ததோ நடக்கப்போகிறதோ என்று பயந்த  சசிரேகா  ஒன்றும் தெரியாமல்    அம்மாவின்  புகைப்படத்தைப்  பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

                                                                                                                                                                                           

　　　“ஏய்... என்னை என்ன ஒன்னும் தெரியாத கேனப்பயன்னு  நெனச்சுட்டியா...?   குட்டி நீ பதினாறு அடின்னா... நா அதுக்கு மேலன்னு தெரிஞ்சுக்க...!  ஆமா... இப்பச் சொல்றேன்... கேட்டுக்கோ... அந்தப் பய... அதான் ஒன்னோட காதலன்... பேரு என்னா... தமிழ் இனியனா... ? ம்...ம்... இனி அவன்...உயிரோட இருக்கிறதும்...  செத்தும் போறதும் எ கையில இல்ல... ஒ கையிலதான் இருக்கு...!  புரியலை... அவன் இப்ப என்னோட கஸ்டடி...”  ரெங்கராஜ் சொல்வதைக் கேட்டுத்  தலையில் அடித்துக் கொண்டு கேவிக்கேவி  அழுதாள் சசிரேகா. 

　　　“நா கொஞ்சம் ஏமாந்திருந்தா எ தலையில மண்ணவாரிப் போட்டிருப்பியேடி... பாவி மகளே...!  அவன்... குருவிக்குஞ்சு  மாட்டின மாதிரி... என் கையில  சிக்கிஇருக்கான்... இப்ப அவன்  உயிரோட இருக்கானா...?   இல்லையான்னு நீ சொல்லுப்   பார்ப்போம்...!  எங்கே சரியாச் சொல்றியான்னு பார்ப்போம...!”

　　　“அவர ஒன்னும் பண்ணிடாதீங்க...”  பதறிப்போய்  அழுதுகொண்டே  சசிரேகா கெஞ்சிக் கேட்டாள்.

　　　“அப்ப நீ ஒன்னு பண்ணணும்...”

　　　“என்ன...?”

　　　“வேறென்ன...  ஒன்னோட அத்தமகன்  அதான் கல்யாணராமன நீ மறுப்பேதும் சொல்லாம கல்யாணம் பண்ணிக்கனும்... அவ்வளவுதான்...”

　　　“மாட்டேன்...”

　　　“மாட்டேன்னு மறுத்தா... மறுகணமே... அவன் எமலோகத்துல இருப்பான்... அதுதான் நடக்கனுமுன்னு நெனச்சா... அப்புறம் ஒ விருப்பம்... நா என்னத்தச்  சொல்லறது...  அவ தலை எழுத்து அவ்வளவுதான்...  இப்பவே பாதி உயிராத்தான் இருக்கான்...”

　　　சசிரேகா தரையில் சரிந்தவள்  முழங்காலைக் குத்திட்டவாறு உட்கார்ந்தவாறு  முகம் புதைத்து அழுது கொண்டே இருந்தாள். 

　　　“ஏன் வெட்டியா அழுவுறா...?  இதுதான் ஒ முடிவுன்னா அவன் உயிரோட இருக்கமாட்டான்...  இதுதான் என்னோட முடிவு... அவன் உயிரோட இருந்தாத்தானே நீ நெனச்சது நடக்கும்...!  நிச்சயம் அந்தக் கனவு பலிக்காது... அது நடக்காது... நடக்கவும் விடமாட்டேன்...”

　　　“எனக்கு அவரு உயிரோட இருக்கணும்...!  என்னால அவர் சாகக் கூடாது.. ...”

　　　“இப்பத்தான் நல்ல பொண்ணு மாதிரி .. புரிஞ்சு பேசுறாய்... அப்ப நா சொல்ற மாதரி ஒ அத்த பையன கல்யாணம் பண்ணிக்க ஒத்துக்க... அப்பத்தான் அவன் உயிரோட இருப்பான்...”

　　　“எனக்கு அவர் உயிர்... !  அவரோட உயிர்தான் முக்கியம்...!  அவரோட உயிருக்கு எதுவும் ஆகக்கூடாது...”

　　　“அதுக்கு நா உத்திரவாதம் தர்றேன்... ஆனா ஒன்னு இந்தக் கல்யாணம் முடியிற   வரைக்கும்  அவன  வெளியில விடவும்மாட்டேன்... எங்க இருக்கிறான்னும் சொல்லவும் மாட்டேன்...!”

　　　“அவர எதுவும் செய்யக்கூடாது...  அவர வெளியே விட்டிடனும்...”

　　　“கல்யாணம் முடிஞ்சதுக்கும் அப்புறம்...”

　　　“கண்டிப்பா...?” சசிரேகா கை நீட்டிக் கேட்டாள்.

　　　“கண்டிப்பா...!” ரெங்கராஜ் சசிரேகாவின் கை மேல் அடித்துச் சொன்னார்.

　　　“எங்கே  அவர வச்சுருக்கீங்க...” சசிரேகா அழுத முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டே கேட்டாள்.

　　　“அதப் பத்தி நீ கவலப்பட வேண்டாம்...  என் வாக்க நான் காப்பாத்துவேன். உன் வாக்க நீ காப்பாத்தப் பாரு...  எல்லாம் ஒ கையிலதான் இருக்கு... எதாவது எடக்கு மொடக்கு பண்ணினா... அடுத்த நொடியே  அவனப் பரலோகத்துக்கு அனுப்பிச்சிடுவேன் ....  அதுக்கு நா பொறுப்பில்லைன்னும் சொல்லலாம்... இல்ல நான்தான் பொறுப்புன்னு சொல்லலாம்...”

　　　“ இதுக்காக அவரு உயிர் போறத ஒருகாலும் ஏத்துக்க  முடியாது...!   எனக்கு அவரு உயிர்தான் முக்கியம்...!  சரி... ஒங்க இஷ்டப்படியே நடத்துங்க...! ” வெளியில் வார்த்தை வராமல் தடுமாற... தட்டுத்தடுமாறி சசிரேகா சொன்னாள்.

　　　“சபாஷ்...  இதத்தான் ஒன்னிட்ட இருந்து நா எதிர்ப்பார்த்தேன்...!   படிக்கிற காலத்தில காதலிக்கிறதெல்லாம்... எல்லோரும் செய்றதுதான்  சகஜம்தான்... நூத்துக்குத்  தொண்ணூறுக்கு  மேல  அந்தக் காதல்லாம்... கல்யாணத்தில முடியிறது இல்லங்கிற  உண்மை...  உனக்குத் தெரியுமா...?   நீ சின்னப்பிள்ள ஒனக்கு உலக அனுபவம் பத்தாது...!   இதுதான் யதார்த்தம்... யதார்த்தம்தான் வாழ்க்கை...!”

　　　“அவருக்கு எந்த ஆபத்தும் நடக்கக்கூடாது... அதுனாலதான் இதுக்குச் சம்மதிக்கிறேன்...”

　　　“அதுக்கு நான் உத்தரவாதமுன்னு சத்தியம் செஞ்சு கொடுத்திட்டேன்ல்ல... அப்புறமென்ன... நீ எனக்கு ஒரு சத்தியம் செஞ்சு குடுக்கணும்...” ரெங்கராஜ் கேட்க சசிரேகா என்ன என்பது போலப்  பார்த்தாள்.

　　　“கல்யாணம் முடிஞ்ச கையோட அமெரிக்காவுக்குப் போறீங்க...  அப்புறம்... ஒன்னோட இந்தக்  காதல் விவகாரத்தக் கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் கல்யாணராமன்ட்ட எந்தச் சூழ்நிலையிலும் சொல்லக்கூடாது...!” என்று சொல்லிக் கொண்டே அவள் அம்மா போட்டாவை  எடுத்து அவள் முன் நீட்டிக் கேட்டார்.

　　　சசிரேகா தயங்கியபடி அழுது கொண்டே நின்றிருந்தாள்.  

　　　“அம்மா படத்தின் மேல் சத்தியம் செய்து கொடு” என்று அப்பா ரெங்கராஜ் கேட்டார்.  சசிரேகாவின் கண்கள் குளமாகி நீர் வழிய  அவளை அறியாமல் அவளது கரம் நடுக்கத்துடன் அம்மாவின் புகைப்படம் மீது பதிந்தது.

　　　வைகறைப் பொழுதில் பாலை வாங்கிக் கொண்டு அலமேலு வீட்டிற்குள் நுழைந்தாள்.  

　　　ரெங்கராஜ் அலமேலுவிடம் , “சீக்கிரம் டீ... போட்ட கொண்டு வா... கல்யாணத்திற்கு இன்னும் மூணு நாள்தான் இருக்கிறது... நெறைய வேலை கிடக்கிது... மசமசன்னு நிக்காம  சீக்கிரம்... டீ வரட்டும்...” அதட்டினார்.

　　　“சரிங்கய்யா... இதோ சுருக்க  போட்டுக் கொண்டு வந்திடுறேன்”  என்று அடுக்களைக்குள் புகுந்தாள் அலமேலு.

　　　சசிரேகா  தன் அறைக்கள் சென்று கட்டிலில் விழுந்தாள்.

                                                                                                                                            

　　　கல்யாண வேலைகள் எல்லாம் தடபுடலாக நடந்தன.  நகைகள் மற்றும் கல்யாணப்புடவை எல்லாம் கல்யாணராமனும் அவனின் அம்மாவும் பார்த்து எடுத்தால் போதும் என்று ரெங்கராஜ் சொல்ல எல்லாம் எடுத்து ஆகி விட்டன.
                                                                                                                   

                                 











ஒரே பொண்ணு  என்பதால் இருக்கிறது நா சம்பாதிச்சதெல்லாம் அவளுக்குத்தான்  என்று பெருமைப்பட்டுக் கொண்டார் ரெங்கராஜ்.

　　　“சசிரேகாவிற்குப் பாஸ்போர்ட் இருக்கு.... கல்யாணம் முடிஞ்ச கையோட அவள  அமெரிக்காவுக்குக் கூட்டிட்டுப்போக ...‘விசா’ உடனடியாக் கிடைக்க ஏற்பாடு பண்ணு... கொஞ்ச நாள் லீவுலதானே வந்திருக்கிறாய்...” என்று மாப்பிள்ளையிடம் வரிசையாக என்னென்ன செய்ய வேண்டுமோ அதையெல்லாம் பட்டியலிட்டார்.

　　　“எல்லாத்தையும் நா பாத்துக்கிறேன்...  நீங்க ஒன்னும் கவலைப்படவேண்டாம் மாமா...” என்று ரெங்கராஜ்க்கு ஆறுதல் வார்த்தைகூறி கல்யாணராமன்  தைரியப்படுத்தினார்.

                                                                           

 

                                 

　　　ஸ்ரீரங்கத்தில் திருமண மண்டபம்  சசிரேகாவின் திருமணத்திற்காகத் தயாராகி இருந்தது.  மண்ணிலிருந்து கனியத் தயாராய் இருந்த இரு வாழைக்கன்றுகள் வெட்டப்பட்டு பந்தலின் இருபுறமும் கட்டப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது.

                                                                                                                           வ(ள)ரும்...
படிக்க  ‘கிளிக்’ செய்க 

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (1)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (2)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (3)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (4)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (5)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (6)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (7)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (8)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (9)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (10)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (11)



-மாறாத அன்புடன்,

 மணவை ஜேம்ஸ்.

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (11)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (11)

                                                                 

　　　சூர்யோதத்திற்கு முன்பே எழுந்த ரோஸி,  சசிரேகா  வீட்டைவிட்டுத் தமிழினியனுடன் சென்றிருப்பாரா?  அவள் ஒருவேளை வீட்டைவிட்டு வரவில்லை  என்றால்   இந்நேரம் தமிழினியன் இங்கு வந்திருப்பாரல்லவா...?     நிச்சயம் இருவரும் பயணப்பட்டு இருப்பார்கள்... எங்குச்  சென்று கொண்டிருப்பார்கள்  என்பதை ரோஸியால் யூகிக்க முடியவில்லை.                                                                

                               

　　　தேநீர் கடையில் தேநீர் வாங்கிக்கொண்டு வந்து,  தூங்கிக்கொண்டிருந்த தங்கம்மாளை எழுப்பிக் கொடுத்தாள். 

　　　“எங்கம்மா... தமிழ்?” -தேநீரைக் குடிப்பதற்கு முன் கேட்டாள்.

　　　“அவரு... காலேஜில படிப்பு சம்மந்தமா  வெளியூர் போகணுமுன்னு... அவுங்க புரபசர் கூப்பிட்டாருன்னு  போயிருக்காரு...நீங்க டீயக் குடிங்க...”என்றாள் ரோஸி.

　　　“என்னிட்ட சொல்லாம எங்கயும் போக மாட்டாம்மா...”

　　　“அவசரமா...கூப்பிட்டதால... ஒங்கள்ட்ட சொல்லிடச் சொல்லிட்டுத்தான் போனாரு... நான்தான் மறந்திட்டேன்...”

　　　“அதானே பாத்தேன்... அவன் எ புள்ளயாச்சே...!”  சொல்லிக் கொண்டே தேநீரைக் குடித்தாள்;  குடித்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுதே வாந்தி எடுத்தாள்.  இரவு உண்ட உணவுடன்,  சேர்ந்து குடித்த டீயும் வெளியே வந்து விழுந்தது.

　　　“அய்யய்யோ...!  வலி தாங்க முடியலையே...அய்யய்யோ... உயிர்போற மாதரி வலிக்கிதே...” தரையில் விழுந்து அழுது புரண்டாள்.

　　　“என்ன செய்யுது...?” பதறிப் போய்ப்  பதட்டத்துடன் ரோஸி கேட்டாள்.  தங்கம்மாளால் பேச முடியாமல் வலியால் துடித்தாள்.

“ஆஸ்பத்திரி போகலாம்... ரிக்சாவைக் கூட்டிட்டு வாரேன்...”  வெளியே ஓடி வந்த  ரோஸி ஒர்  ரிக்சாக்காரரைப்  பிடித்து வேகமாக வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தாள்.  தங்கம்மாள் வலியால் துடித்துக் கொண்டு வயிற்றைப் பிடித்தபடி அழுதுகொண்டு “அய்யய்யோ...அய்யய்யோ...” கத்திக் கொண்டிருந்தாள்.

                                                                         

　　　அவசர அவசரமாச்  சேலையை எடுத்து உடுத்திக் கொண்டு,  தலையை வாரிக் கொண்டு,  பீரோவில் இருந்த பணத்தையும் தங்கம்மாளின் ‘ரிப்போர்ட்’டையும் எடுத்துப்  பேக்கில் வைத்துக் கொண்டு தங்கம்மாளைக்  கைத்தாங்கலாகப் பிடித்துக் கொண்டு மெல்ல நடத்தி ரிக்சாவில் அமர வைத்தாள்;  உடனே ரிக்சா புறப்பட்டது.

　　　“ஜி. எச். க்குச்  சீக்கிரமாப்  போங்க...” என்று அவசரப்படுத்தினாள் ரோஸி.  வேகமாக ரிக்சாவை ஓட்டினான்.  எதிரே வந்த  கார் ரிக்சாவை இடித்துவிடுவது போல் வந்ததைப் பார்த்தவுடன்  ஆட்டோவை சடனாகத் திருப்பினான்.  நல்ல வேளை ரிக்சாவை இடிக்காமல் கார் சென்றது. 

　　　“ஏய்... கண்ணு  என்ன புடனியில  வச்சுட்டா  ஓட்டுறாய்... ?” என்று சத்தமாகத் திட்டிக்கொண்டே  ஓட்டினான் ரிக்சாக்காரன்.

　　　“பாத்துப்  போங்க... ரொம்ப அவசரம் வேண்டாம்... ”  ரோஸி சொன்ன பொழுதே...

　　　“நீங்க பயப்படாதீங்க... கார ஓட்டத் தெரியாதவங்கல்லாம் கார வாங்கிட்டு... கண்ணு முண்ணு தெரியாமாப்  போவானுக... இதுக்கெல்லாம் பயந்தா ரிக்சாவை  ஓட்ட முடியுமா...?” என்று சர்வ சாதரணமாகச்  சொல்லிக் கொண்டே வேகமாக  மிதித்தான். 

　　　அரைமணி நேரத்தில்  ரிக்சா அரசு மருத்துவமனைக்குள்  நுழைந்தது.  ரிக்சாவிற்குப்  பணத்தைக் கொடுத்து அனுப்பி விட்டு,  ரோஸி  தங்கம்மாளை அழைத்துக் கொண்டு மருத்துவர் இருக்கும் அறைக்கு வந்தாள்.  ஏற்கனவே  இவர்களுக்கு முன்பாகச் சிலர் மருத்துவருக்காகக் காத்திருந்தனர்.  மருத்துவர் அறையில் மருத்துவர் இல்லை.

　　　“டாக்டர்... இல்லையா...?” காத்திருந்தவர்களிடம் கேட்டாள் ரோஸி. 

　　　“நாங்களும் அவருக்காகத்தான் காத்திருக்கோம்... கேட்டதுக்கு இன்னும் அரை மணிநேரம் ஆகும்... ஒரு மணி நேரம் ஆகுங்கிறாங்க...!”

　　　“ரொம்ப வவுறு வலிக்கிதும்மா...!” என்ற  தங்கம்மாளிடம்  ரோஸி,

　　　“வெறும் வயிலில்ல... இங்கே இருங்க... நா போயி நாலு இட்லி வாங்கிட்டு வாரேன்...”  சரியெனத் தலையாட்டினாள் தங்கம்மாள்.

　　　ரோஸி ஹோட்டலுக்கு வேகமாகச் சென்று  இட்லியை வாங்கிக் கொண்டு   வந்து சேர்ந்தாள்.   இட்லிப் பொட்டணத்தைப் பிரித்துத்  தங்கம்மாளைச்  சாப்பிடச் சொன்னாள்.  தங்கம்மாள் இட்லியை எடுத்துச்  சாப்பிட்டாள்.   அவளால் இட்லியை முழுங்க முடியவில்லை;  தொண்டைக்குக் கீழே இட்லி இறங்க மறுத்தது.

　　　“என்னால இட்லிய முழுங்க முடியலம்மா...!  உள்ளேயே போக மாட்டேங்கிது... எனக்கு வேண்டாம்மா...! ஒனக்கு வேற செரமத்தக்  குடுத்திட்டேன்...அப்புறமா சாப்பிட முடிஞ்சாச்  சாப்பிடுறேன்...!” என்று  இட்லிப் பொட்டணத்தை மடித்து வைத்தாள்.   டாக்டரின் வருகைக்காக அங்கொரு கூட்டம் காத்திருந்தது. 

　　　டாக்டர் சிறிது நேரத்தில் காரில் வந்து இறங்கினார்.   தங்கம்மாளுக்கு முன்னால் வந்திருந்தவர்கள் எல்லாம் வரிசையாக டாக்டரைப் பார்த்து வந்து கொண்டிருந்தனர்.  தங்கம்மாள் வலியால் துடித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

　　　தங்கம்மாளை அழைக்க,  ரோஸியும்  உடன் சென்றாள்.    தங்கம்மாளை ஸ்டுலில் அமர வைத்து டாக்டர் விசாரிக்க,  ரோஸி அந்த ‘ரிப்போர்ட்’டை எடுத்துக் கொடுத்து விட்டு,  டாக்டரிடம் நடந்தது எல்லாவற்றையும்    விளக்கிக் கூறினாள்.  டாக்டர் கேட்டுக் கொண்டே அந்த ரிப்போர்ட்டைப் பாத்து,  தங்கம்மாளை ‘ஸ்டெத்’ வைத்துச்  சோதித்துப் பார்த்தார்.

　　　“நான்தான் இந்த அம்மாவை டெஸ்ட் செஞ்சது... இந்தம்மாவோட பையன் வந்தாரே... எங்கம்மா...  அவரு வர்லையா...?” டாக்டர் கேட்டார்.

　　　“அவரு... அவசர வேலையா வெளியூர் போயிருக்காரு...!” ரோஸி சொன்னாள்.

　　　“நீங்க... மகளா...?”

　　　“இல்ல... ரிலேசன்...”

　　　“ஓ...கோ...  நர்ஸ்... இவுங்களக் கூட்டிட்டுப்  போயி இந்த இன்ஜக்சனப்  போடச் சொல்லுங்க...” என்று டாக்டர் சீட்டில் எழுதி தங்கம்மாளை நர்ஸுடன் அனுப்பி வைத்தார்.

　　　“இவுங்களுக்குக்  கேன்சர்  இருக்கிற விஷயத்த...   அந்த அம்மாகிட்ட தெரியப்படுத்திட்டீங்களா...?” ரோஸியைப் பார்த்து டாக்டர் கேட்டார்.

　　　“இல்ல டாக்டர்... தெரியப்படுத்தல ...”

　　　“இட்லியக்கூட இவுங்களால முழுங்க முடியலைன்னு சொல்றீங்க... இதுல இருந்து என்ன தெரியுது...?”

　　　“ரொம்பச்  சிரமப்படுறாங்கன்னு தெரியுது டாக்டர்...” ரோஸி சொன்னவுடன்  டாக்டர்  பார்த்துச் சொன்னார்..

　　　“அது இல்லம்மா... இவுங்க... இன்னும் அதிகப்  பட்சம்... ஆறு  மாசம்தான் உயிரோட இருப்பாங்க...!”

　　　“டாக்டர்... என்ன சொல்றீஙக...” அதிர்ச்சியுடன் கேட்டார்  ரோஸி.

　　　“ஆமாம்... இவுங்களுக்கு நோய் ரொம்ப முத்திடுச்சு...!”

　　　“அன்னக்கி ஆரம்ப ஸ்டேஜ்ன்னுதான்... சொன்னீங்களாம்...”

　　　“ஆமா... அன்னக்கி அவுங்க பையன் இருந்த மனநிலையில  நா உணமையச் சொல்லல...!”

　　　“அப்ப... நீங்க... பொய் சொன்னீங்களா... பொய் சொல்றது ...?” ரோஸியின் பேச்சை இடைமறித்த  டாக்டர்,

　　　“ ‘பொய்ம்மையும் வாய்மை யிடத்த புரைதீர்ந்த நன்மை பயக்கு மெனின்’னு  வள்ளுவரே சொல்லியிருக்காரு...” 

　　　“இதான் முடிவா...? வேற ஏதும் செய்ய முடியாதுங்களா...?”

　　　“இவுங்களுக்கு வந்திருக்கிற  கேன்சரை முழுமையா குணப்படுத்த முடியாது... வேலூருக்கோ... பாண்டிச்சேரிக்கோ கொண்டு போய்  ‘ஹீமோ தெரபி’ கொடுக்கலாம்... என்ன இன்னும்... கூட  ஒர் ஆறு மாசம்  அவுங்க வாழ்வை எக்ஸ்டண்  பண்ணலாம்... வயசாயிடுச்சு... உடம்பு  ஒத்துழைக்கணும்... ஹாஸ்பிட்டல்ல ஒருத்தர் கூடவே கண்டிப்பா இருக்கனும்...‘தெரபி’ கொடுத்தா முடியெல்லாம் கொட்டிட்டும்.... இப்பவே  அவுங்களால சாப்பிட முடியலைங்கிறீங்க...  இது ‘போர்த் ஸ்டேஜ்...’ இருக்கிற வரைக்கும் அவுங்க கேக்கிற நல்லது பொல்லாத வாங்கிக்கொடுத்துப்  பார்த்துக்கங்க... இல்ல வெளியூர்ல...  போயி ஹாஸ்பிட்டல்ல வச்சு ட்ரீட்மெண்ட் கொடுக்கணுமுனாலும்... கொடுங்க... அது உங்க விருப்பம்...!”

　　　தங்கம்மாளுக்கு ஊசியப் போட்டு,  டாக்டரின் அறைக்குள் நர்ஸ் அழைத்து வந்தார். 

　　　“இப்ப வலி எப்படி இருக்கு...?”

　　　“இப்ப வலி இல்ல டாக்டர்...!”  தங்கம்மாள் முகமலர்ச்சியுடன் சொன்னாள்.  

　　　“மாத்திரை... மருந்து  எழுதி இருக்கேன்... வாங்கிட்டுப்  போங்க... 

பயப்படாதிங்க...  எல்லாம் சரியாயிடும்...”  மாத்திரை சீட்டை ரோஸியிடம் கொடுத்தார்.  தங்கம்மாள் டாக்டரைப் பார்த்துக் கையெடுத்துக் கும்பிட்டாள்.

　　　”அப்ப... வர்றோம் டாக்டர்...!”  ரோஸி டாக்டரிம் சொல்ல...  இருவரும் புறப்பட்டனர்.

                                                                                                                          -வ(ள)ரும்...

படிக்க  ‘கிளிக்’ செய்க 

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (1)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (2)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (3)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (4)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (5)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (6)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (7)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (8)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (9)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (10)


-மாறாத அன்புடன்,

 மணவை ஜேம்ஸ்.

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (10)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (10)

　　　 சசிரேகா கண்டிப்பாக வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டு இன்று இரவு யாருக்கும் தெரியாமல் பேருந்து நிலையம் வருவாள் என்ற  நம்பிக்கையுடன் தமிழினியன்  இருந்தான்.  ரோஸியிடம் தன்னுடைய அம்மாவைப் பார்த்துக் கொள்ளும்படியும்,   தன்னிடம் அம்மா கொடுத்த ரூபாயில் ஆயிரம் மீதி இருப்பதை எடுத்துக்கொண்டு  வெளியூர் சென்று சசியுடன் பதிவுத்திருமணம் செய்து,  ஒரு வாரம் கழித்து வீட்டிற்கு வருவதாகவும்;  அம்மா கேட்டால் படிப்புச்  சம்மந்தமாக வெளியே சென்றிருப்பதாகவும்,   நான் வந்து அம்மாவிடம் விபரமாகச்  சொல்லிக் கொள்கிறேன் என்றும் சொல்லியிருந்தான்.  

　　　“சசி...  ஒரு வேளை வரவில்லை என்றால்...?”  கேட்டாள் ரோஸி.

　　　“நிச்சயம் என் சசி வருவாள்...!” நம்பிக்கை  தமிழினியனின் குரலில் தெரிந்தது.

　　　“சப்போஸ் வரலைன்னா...?”  ரோஸி மீண்டும் கேட்டாள்.

　　　“அந்தப் பேச்சுக்கே  இடமில்லை ... எதையும் பாஸிட்டிவாகவே திங்க் பண்ணுவோம்...!”

　　　“நெகட்டிவ்வா நடந்தா... அதையும் யோசிக்கணுமுல்ல...!”

　　　“நீங்க சொல்றது வாஸ்தவம்தான்... ஆனா... அப்படி நடக்காது... நிச்சயம்  சசி வருவாள்...!”

　　　“நல்லதே நடக்கும்... நம்புவோம்...!  அம்மா நல்லாத்  தூங்குறாங்க...மணி பத்தத் தாண்டுது... நைட்ல ...சூதானம்... ” என்று சொல்லித்  தன் ரூமிற்குள் சென்று பத்து நூறு ரூபாய் நோட்டுக்களைச் சேர்த்து   ஆயிரம் ரூபாயைத் தமிழினியனிடம் ரோஸி கொடுத்தாள்.

　　　“என்ன இது...?” ஆச்சர்த்துடன் கேட்டான்.

　　　“என்னிடம் இருந்தது இவ்வளவுதான்... இதைச்  செலவுக்கு வச்சுக்கங்க...!” ரோஸி சொல்ல மறுப்பேதும் சொல்லாமல் அதை வாங்கிக் கொண்டான்.  கைப்பையில் பள்ளிச் சான்றிதழ் மற்றும் ரேசன் கார்டையும் எடுத்துக் கொண்டு,  அம்மாவிற்கு மாத்திரையைக்  கொடுக்க மறக்க வேண்டாம் என்று கூறிவிட்டு ரோஸியிடம் விடைபெற்று,  வீட்டைவிட்டு வெளியேறினான்.

                                                                       

                                                                             

　　　சசிரேகா மணியைப் பார்த்தாள்;  பதினொன்றைத் தாண்டி ‘டக்...டக்...டக்...’ எனச்   சத்தத்துடன் நிமிடமுள் நகந்து கொண்டிருக்க அவளது மனது ‘திக்...திக்...திக்...’ என்று இருந்தது.

கட்டியிருந்த தாவணியுடன் போட்டிருந்த நகைகளுடன் வேறு எதையும் எடுக்காமல் தன் மணிபர்ஸ்ஸைத் திறந்து பார்த்தாள் அதில் அறுநூறு ரூபாய்  இருந்தது;   அதை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டாள்.  

                                                                                                                           

　　　‘நைட் லேம்ப்’  லேசான  வெளிச்சத்தைக்  காட்டி எரிந்து கொண்டிருந்தது.  அப்பாவின் அரவம் தெரியவில்லை;  நன்றாகத்  தூங்கிக் கொண்டு இருக்க வேண்டும்.  வேலைக்காரி அலமேலு வெளியே அவள் அறையில் தூங்கிக் கொண்டிருப்பாள்.  சசிரேகா காலடிச் சப்தம் கேட்டுவிடக்கூடாது என்று மெதுவாகக்  காலைத்தூக்கி வைத்து மெயின் கதவருகே வந்தாள்:

 கதவின் உள்தாழ்பாளைச் சத்தம் கேட்காமல் திறக்க வேண்டும் என நினைத்து மெதுவாகத்  திறக்க முனைந்தாள்;  தாழ்ப்பாள் போடப்படாமல் இருந்தது.  சசிரேகா திடுக்கிட்டு,  கதவை மெதுவாகத்  திறக்க இழுத்தாள்;  கதவை இழுக்க முடியவில்லை.  அவளுக்குப் பதட்டம் அதிகரிக்க இதயம் வேகமாகப் படபடவெனத் துடித்தது;  கதவை வேகமாக இழுத்தாள், கதவு திறக்கவில்லை.  சசிரேகா தன் பலம்கொண்ட மட்டும் இழுத்துப் பார்த்தாள்;  கதவைத் திறக்க முடியவில்லை.  லைட்டைப் போட்டால் அப்பா விழித்துக் கொள்வாரே என்று நினைத்து,  மெதுவாக அப்பாவின் அறைக்குச் சென்று அவர் நன்றாக உறங்கிக் கொண்டு இருக்கிறாரா என்று பார்க்க மெதுவாகச் சென்று பார்த்தாள்;  அப்பாவைக் காணவில்லை.  பாத்ரூமைப் பார்த்தாள்;  பாத்ரூம் திறந்து கிடந்தது.  சசிரேகா உடனே பதட்டத்துடன் ‘லைட்’டைப் போட்டாள்.  வீடு வெளிச்சமானது;   வாழ்க்கை இருண்டது போலானது.  மீண்டும் கதவைத் 

திறந்து பார்த்தாள்.  கதவு வெளியில் பூட்டப்பட்டு இருந்தது அப்பொழுதுதான் அவளுக்குத் தெரிந்தது.  வேகமாகத் தன் அறைக்குச் சென்று தலையணைக்கு அடியில் மறைத்து வைத்த அந்தக் கடிதத்தைத்  எடுக்கத் தலையணையைத் தூக்கினாள்; கடிதத்தைக் காணவில்லை.  சசிரேகாவிற்குக் கண்கள் இருண்டு கொண்டு வந்தது;  அப்படியே மயங்கிக் கட்டிலில் விழுந்தாள்.

                                                                       
                                                       
                                                      

　　　தமிழினியன் பேருந்து நிலையத்தில் நின்று  இருந்தான்;  மணியைப் பார்த்தான் பன்னிரண்டரையைத் தாண்டி ஓடிக்கொண்டிருந்தது.  சசிரேகாவின் வரவுக்காகக் காத்திருந்தான்.

                                           

　　　தமிழினியன் அருகில் ஒருவன் வந்தான், “சார்... நீங்க தமிழினியன்தானே...?   சசிரேகா உங்களுக்காக  வெளியில  கார்ல காத்திருக்காங்க...  சீக்கிரமா உங்களக்  கூட்டிட்டு வரச்சொன்னாங்க...!”
 -என்று கூறிக்  கடிதத்தை விரித்துக் காட்டினான்.  அது அவன் எழுதிய கடிதம் என்பதைப் பார்த்ததும்,  “தேங்க்யூ சார்... தேங்க்யூ” என்று சொல்லி அவனுடன் புறப்பட்டுப்  பேருந்து நிலையத்திலிருந்து வெளியே வந்தான்.

           தமிழினியன்  ‘பியட்’ டாக்ஸியின்  அருகே வந்தவுடன் கதவு  திறந்தது;   உள்ளுக்குள் இழுத்து அமர்த்தியவுடன் அழைத்து வந்தவனும் அமர்ந்தவுடனே கார் புறப்பட்டது.  தமிழினியனின் வாய்க்குள் துணி வைத்து அடைத்து அவனின் கைகள் பின்புறம் கட்டப்பட்டது.  காரின் முன் இருக்கையில் சசிரேகாவின் அப்பா ரெங்கராஜ் அமர்ந்திருந்தார். 

　　　“ஏண்டா... நாயே... என்ன தைரியம் இருந்தால்... எம் பொண்ணக் கூட்டிட்டு ஓடி கல்யாணம் கட்டிக்கணுமுன்னு நெனச்சிருப்ப...அதுவும் ஜாதிவிட்டு ஜாதி... உஞ்சாதி என்ன?  எ ஜாதி என்ன...?  கீழ் ஜாதிப் பயலே... ஒனக்கு மேல் ஜாதிப் பொண்ணு கேக்குதோ...?  இன்னும் நாளு நாள்ல எ பொண்ணுக்குக் கல்யாணம்டா... அதுல மண்ண  வாரிப்போடப் பாத்திட்டியோ... படுபாவிப்பயலே...  அயோக்கியப் பயலே... நல்லவேளை  அதுக்கு முன்னாடியே  ஓ குட்டு வெளுத்துப் போச்சு...  இல்லேண்ணா என்னோட குடும்ப மானம் சந்தி சிரிச்சிருக்கும்... எல்லாரு முன்னாடியும் தலைகுனிஞ்சு நிக்க வச்சிருப்பியேடா...  என்னோட கௌரவம்... மதிப்பு... மரியாதை எல்லாம் செத்த நேரத்தில பாழாப் போயிருக்கும்... டே... ஒன்ன சும்மா விட மாட்டேன்டா... சும்மா விடமாட்டேன்... ” கோபம் கொப்பளிக்க வாய்க்கு வந்தபடி எல்லாம் திட்டிக் கொண்டே  இருக்கக்  கார் சென்று கொண்டே இருக்க தமிழினியன் நையப் புடைக்கப்பட்டான்.

　　　ஒரு மணி நேரத்திற்கு மேலாகக் கார் ஓடி ஒரு பங்க்ளாவிற்குள்  நின்றது; இரவு என்பதால்  தமிழினியனால் எந்த இடத்தில் இருக்கிறோம் என்பதை யூகிக்க முடியவில்லை;   காரிலிருந்து  கீழே இறக்கப்பட்ட தமிழினியன  ஓர் அறைக்குள் வைத்து    இரண்டு  பேரும் மாறி மாறி அடிக்க ஆரம்பித்தனர்.

　　　“அடிக்காதிங்க... அடிக்காதிங்க... ” என்று கத்தினான்.

                                                                                 

　　　“என்ன கத்து கத்தினாலும் இந்த இடத்திற்கு  யாரும்  வரமாட்டாங்க.... ஒனக்கு   அம்புட்டுக்  கொழுப்பா...?   ம்...ம்... ஏண்டா நிறுத்திட்டீங்க... போடுங்கடா...” என்று ரெங்கராஜ் கோபத்தில் கத்தினார்.  

　　　தமிழினியனைச் சகட்டுமேனிக்குத்  தாக்கினர்;  வாயிலிருந்து  இரத்தம் வழிந்தது.

　　　“என்ன விட்டிடுங்க... என்ன விட்டிடுங்க...என்னால அடிதாங்க முடியல...”  தமிழினியன் கையெடுத்துக்  கும்பிட்டுக் கெஞ்சினான்.

           கல்யாணம் முடியிற வரைக்கும் இவன் இங்கேயே கிடக்கட்டும்... இந்த ரூம்ல வைச்சு பூட்டுங்க... ரெண்டு பேரும் இங்கேயே இருந்து இவனப் பாத்துக்கங்க... இப்படியே  இவன் இருக்கட்டும்...  கவனமாக இருக்கனும்... நா கிளம்புறேன்...!” என்று கூறிவிட்டு நூறு ரூபாய்க் கட்டு ஒன்றை அவர்களில் ஒருவன் கையில் தூக்கி எறிந்து விட்டு... ரெங்கராஜ் காரில் ஏறினார்.

                                                                                                                                    -வ(ள)ரும்...





படிக்க  ‘கிளிக்’ செய்க  

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (1)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (2)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (3)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (4)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (5)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (6)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (7)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (8)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (8)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (9)


-மாறாத அன்புடன்,

 மணவை ஜேம்ஸ்.

                                                                                                                                

  

  

   

தண்ணீர் மூழ்கிவிட்டது...! - கவிக்கோ அப்துல் ரகுமான்

தண்ணீர் மூழ்கிவிட்டது...!

கவிக்கோ அப்துல் ரகுமான்

முத்துக் குளிக்க வாரீகளா...

 

தண்ணீர் மூழ்கிவிட்டது

வானத்துக்கு

வாந்தி பேதியா?

வருணனுக்குப்                                             

பைத்தியம் பிடித்துவிட்டதா?                                

மேகக் கூந்தலை

அவிழ்த்துப் போட்டு

வானம்

பேயாடியதோ?

சூரியனுக்கே

இருட்டடிப்பா?

எல்லாக் காலத்து

எல்லாப் பெண்களின்

கண்ணீரெல்லாம்

ஒன்றாகச் சேர்ந்து

கொட்டியதோ?

மின்னல் தந்தங்கள் ஒளிர

இடி முரசு முழங்க

மேக யானைப் படைகள்

மோதினவோ?

அவற்றின் ரத்தம்

சொரிகிறதோ?

புவி வெப்பமானதால்

வானத்திற்கு உடலெல்லாம்

அபரிமித வேர்வையோ?                                                                                                                              

                                                                                      கவிக்கோ அப்துல் ரகுமான்

வானம்

பாக்கி வைத்திருந்ததை எல்லாம்

வட்டியோடு

சேர்த்துக் கொடுத்துவிட்டதோ?

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (9)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (9)

　　　சசிரேகாவின் வீட்டின்  காலிங் பெல்லை ரோஸி அழுத்தினாள்.  வேலைக்காரி அலமேலு கதவைத் திறந்தாள். 

　　　 ஈஸிச்  சேரில் சாய்ந்தவாறு  செய்தித்தாளைப் படித்துக் கொண்டிருந்த ரெங்கராஜ் ரோஸியை ஏற இறங்கப் பார்த்தார்.  அறைக்குள்ளிருந்து வெளியே வந்த  சசிரேகா ஒரு கணம் திகைத்துப் போய் நின்று,  சட்டெனச் சுதாரித்துக் கொண்டு...

　　　“வா... ரோஸி... நல்லா இருக்கியா... வா...வா...” அன்போடு வரவேற்றாள். 

　　　“நீ...யாரு...?” ரெங்கராஜின் அதட்டலான கேள்விக்கு என்ன சொல்வது என்று ரோஸி யோசித்த பொழுதே  சசிரேகா... “என்னோட காலேஜ் மெட்” என்றாள்.

　　　“ஓ கோ...என்ன விசயம் வந்தது...?”  என்றார் ரெங்கராஜ்.

　　　“திடீர்ன்னு... காலேஜுக்கு வரலையே... என்னான்னு பாத்து கேட்டிட்டு போகலாமுன்னு...!”  பயந்து தயங்கித் தயங்கிப் பேசினாள் ரோஸி.

　　　“இனி சசி காலேஜுக்கெல்லாம்  வரமாட்டாள்... சசியோட  அத்த மகனுக்கும் இவளுக்கும்  வர்ற ஞாயிற்றுக்கிழமை கல்யாணம்... கல்யாணம் முடிஞ்ச கையோட ... உடனே அமெரிக்கா போயிடுவாங்க... இந்தா பத்திரிக்கை...!”  எழுந்து பத்திரிக்கையை எடுத்துக் கொடுத்தார்.  அந்தப் பத்திரிக்கையை வாங்கிக் கொண்டாள் ரோஸி. 

                                                       

　　　“கன்கிராட்ஸ்”  என்று புன்முறுவலுடன் ரோஸி கூறினாள்.

　　　“காபியா...டீயா...” என்று கேட்டாள் சசிரேகா.

　　　“ஏதாவது...” என்றாள்  ரோஸி.  சசிரேகா அலுமேலு அம்மாவிடம் காப்பி கொண்டு வாங்க என்றாள்.

　　　“சரிம்மா...” என்று அடுக்களைக்குள் புகுந்தாள் வேலைக்காரி அலமேலு.

　　　“காலேஜு பிரண்ட்ஸ்ட்ட எல்லாம் இந்தப்  பத்திரிக்கையே எல்லாத்துக்கும் கொடுத்ததா நினைச்சு...  முக்கியமானவங்கள எல்லாம்  வரச்சொல்லு... ஏன்னா  எல்லாத்துக்கும் சசியால பத்திரிக்கை  தனித்தனியா வைக்க நேரமில்ல... இந்தா இன்னும் அஞ்சாறு பத்திரிக்கை வச்சுக்க...”  ரெங்கராஜ் மேலும் சில பத்திரிக்கையைக் கொடுக்க வாங்கிக் கொண்ட ரோஸி பத்திரிக்கையைப் பிரித்துப் படித்தாள்.

　　　ரெங்கராஜ் இருவரையும்  ஈசிச்சேரில் அமர்ந்தவாறே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.  அலமேலு  காபி கொண்டு வந்து கொடுக்க அதை வாங்கிக் குடித்தாள்.

　　　காபி குடித்த டம்ளரை ரோஸி கொடுக்க அதை வாங்கிக் கொண்டு அடுக்களைக்குள் சென்றாள் அலமேலு;  அப்பொழுது  டெலிபோன் மணி ஒலித்தது.  ரெங்கராஜ் வேகமாகச் சென்று   எடுக்கச் சென்றார்.  ரோஸி தன் பேக்கில்  இருந்த லெட்டரை எடுத்துச் சசிரேகாவின் கையில் திணித்தாள்;  உடனே தனது ஜாக்கெட்டிற்குள்  மறைத்தாள்.

　　　“ஹலோ...யார் பேசுறது...?” என்று கேட்டுக் கொண்டே  இவர்கள் இருவரையும் நோட்டமிட்டார்  ரெங்கராஜ்.

                                                     

　　　“யாரு... மாப்பிள்ளையா... சொல்லுங்க... ... இன்னக்கிப் புடவை...நகையெல்லாம் எடுக்கப் போகணுமா...?  என்ன உடனே புறப்படணுமா...?  சசிட்ட சொல்றேன்...” ரிசிவரைக்  கையால் மூடிக்கொண்டே அப்பா ரெங்கராஜ் சசியிடம் கேட்டார்....

　　　“உடனே மாப்பள கிளம்பச் சொல்றார்... நகை புடவை எடுக்க...”

　　　“இன்னக்கி எனக்கு உடம்பு சரியில்ல....”

　　　ரெங்கராஜ் டெலிபோனில் பேசினார் “மாப்பிள  அப்புறம் நான் பேசுறேன்...”  என்று  ரிசிவரை வைத்தார்.

　　　“சரி... சசி... நா அப்ப கிளம்புறேன்...  நா வர்றேம்ப்பா...” என்று விடைபெற்று ரோஸி  வெளியே வந்தாள்.

　　　“அத்தை  வீட்ல புடவை நகை எடுக்கக்  கூப்பிடுறாங்க...அடம்பிடிக்காம போயிட்டு வாம்மா...”

　　　“நா போகலை... எனக்கு உடம்பு சரியில்ல...என்னால முடியாது”

　　　“மாப்பிளைட்ட என்ன சொல்ல...?”

　　　“என்னக் கேட்டா...?” 

　　　“உன்னக் கேக்காம...?”

　　　“என்னக் கேட்டா எல்லாம் செய்றீங்க...?”

　　　“உன்னக் கேட்டு எல்லாம் செய்ணுங்கிற அவசியம் இல்ல...!”

　　　“அப்ப இப்ப மட்டும் என்ன ஏ கேக்குறீங்க...?  உங்க இஷ்டத்துக்குச் செய்யுங்க...” என்று  சசி தன் அறைக்குள் சென்று கதவைச் சாத்திக் கொண்டாள்.  கட்டிலில் அமர்ந்து மறைத்து வைத்திருந்த  கடிதத்தை எடுத்துப் படித்தாள்.

　‘அன்பிற்கினிய சசியே!  என் சகியே!

　　　உனது நிலையை அறிந்தேன்.
　　　எனது  நிலையை நன்றாக அறிவாய்...!
　　　உன்னைத்  திருமணம் செய்து கொள்ளத் தயாராக இருக்கிறேன்.
　　　என்னை நம்பி நீ வருவதாக இருந்தால்
　　　நாளை மறுதினம் ‘புதன் கிழமை’ இரவு  பன்னிரண்டு மணிக்கு
　　　வீட்டை விட்டு யாருக்கும் தெரியாமல் பேருந்து நிலையம் வரவும்...
　　　உனக்காகக் காத்திருக்கிறேன்...
　　　ஏதாவது வேலை செய்து உன்னைக் கண் கலங்காமல் காப்பாற்றுவேன்...
　　　என்ற நம்பிக்கை எனக்கு நிரம்ப உண்டு...!
　　　என்னை நம்பி நீ வரலாம்... உன் வரவுக்காகக் காத்திருப்பேன்...!

உன் அன்புத் தமிழ்.

கடிதத்தைப் படித்தவுடன் சசிரேகாவின் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வழிந்தது; தலையணைக்கடியில் கடிதத்தை மறைத்து வைத்துக் கட்டிலில் படுத்தாள்.

                                                                                 
　　　‘வருகின்ற ஞாயிற்றுக்கிழமை  கல்யாணத்திற்காக அனைத்து ஏற்பாடுகளும் நடந்து கொண்டு  இருக்கும் வேளையில் இவ்வாறு செய்தால் அப்பாவிற்கும் அத்தை வீட்டாருக்கும் சொல்லொண்ணா தலைக்குனிவு ஏற்படுமே!   சொந்த பந்தங்களெல்லாம்  தூற்றி விடுவார்களே...!
தமிழினியன் குறிப்பிட்டதைப் போல நாம் நாளை வீட்டை விட்டுப் புறப்பட்டால் அப்பாவை எதிர்த்து வாழ்ந்திட முடியுமா?  நம்மை அப்பா வாழ விட்டு விடுவாரா...?   தமிழினியனிடம் தன் மனைதைப் பறிகொடுத்துக்
 காதலித்து விட்டு,  இன்னொருவருடன் எப்படி வாழமுடியும்?   அப்படி வாழ்வது என்னை நானே ஏமாற்றிக் கொண்டு அவரையும் ஏமாற்றுவது ஆகாதா?  எதற்கும் துணிந்துதானே காதலில் விழுந்திருக்க வேண்டும். ‘ஏதாவது வேலை செய்து  கண் கலங்காமல் காப்பாற்றுவேன்...’
என்கிறார் தமிழினியன்;    .  வீட்டைவிட்டு வெளியில் சென்றால் கடுமையாகத்தான் போராட வேண்டி இருக்கும்!  அவரை மட்டும் வேலைக்குப் போக விட்டிட்டு நான் என்ன சும்மாவா இருப்பேன்...?  நானும் வேலைக்குப் போய் நாலு காசு சம்பாதிச்சுக் குடும்பத்தக் காப்பாற்ற மாட்டேனா...? ’ என்ற எண்ணங்கள் அவளுடைய மனதில் மாறி மாறி  வந்தன.

　　　சசிரேகா புரண்டு புரண்டு படுத்தாள்;  நீண்டநேரம் ஆகியும் தூக்கம் வரவே இல்லை.  என்ன செய்வது  என்று யோசித்தாள்.

            தொலைக்காட்சியைப்  பார்க்க  முனைந்தான் சசிரேகா... இந்தப் பாடல் ஒலித்தது.

                                                                                                                                   

                                                                                                                                 காணொளி                                                  

                                                                                                                                          -வ(ள)ரும்...

                                                                                                                           

                                                                                                                                           .

 
படிக்க  ‘கிளிக்’ செய்க                                                                                                                                                                                                                                                          
நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (1)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (2)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (3)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (4)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (5)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (6)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (7)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (8)

-மாறாத அன்புடன்,

 மணவை ஜேம்ஸ்.

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (8)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (8)

　　　தமிழினியனும் அவனது தாய் தங்கம்மாளும் ரோஸியின் வீட்டில் தங்கி இருந்ததை அக்கம் பக்கத்தில் இருந்தவர்கள் ஏற இறங்கப் பார்த்தார்கள்.

           “தாயைப் போல பிள்ளைங்கிறது... தப்பாப் போகும்மா என்ன...?”  அந்தத் தெருவில் வசிக்கும்  மாரியப்பன்  ரோஸி காதில் விழும்படியாக சத்தமாகக் கூற, அருகில் இருந்த  ஆறுமுகம் அதைவிடச் சத்தமாகக் கத்தினான்.

            “ஆமாமா... தப்பாப் போகும்மா என்னான்னா கேக்கிறாய்...?  தப்பாத்தான் போயிடுச்சே... பாத்தாத் தெரியல... யாரோ ஒரு பய வசமா மாட்டிக்கிட்டான் போல  தெரியுது...! புரோக்கர் தொழிலுக்கு   ஒரு வயசான கிழவி ஒருத்தி சிக்கிருக்கா...”

           “தாய் எட்டடி பாஞ்சா... குட்டி பதினாறு அடி பாயணுமுல்ல...  இளம் கன்று பயம் அறியாதுல்ல... வசூல் ராணியா வலம்வலப் பேறான்னு சொல்லு...”

            “ராணிக்கு ரேட்டுதான் என்னன்னு தெரியல...” மாரிமுத்து மறுபடியும் கூற ஆறுமுகம் சிரித்துக் கொண்டே இருவரும் அந்த இடத்தைவிட்டு நகர்ந்து சென்றனர்.

             தங்கம்மாளின் காதில் இந்தப் பேச்சு விழுந்தாலும் ஒன்றும் புரியவில்லை.  ஆனால் தமிழினியனுக்குப் இது  புரியாமலா இருக்கும்?  நன்றாகவே புரிந்தது.  ரோஸி தன் நிலையை எண்ணி அடுக்களைக்குள் சென்று அழ ஆரம்பித்தாள்.

            தமிழினியன்  ரோஸிடம்  “வேலியோரத்து பூக்களையே வீதியில போறவங்க கிள்ளி வேடிக்கை பார்க்கிறப்ப... வீதியோரத்து பூவ கசக்கிப் பார்க்க இந்த உலகம் அஞ்சவா போகுது...?  தெருநாய் குரைக்கிறதுக்கு நீங்க  ஒன்னும் கவலப்படாதே...  நாங்க ஒன்னும் கவலப்பட மாட்டோம்...”

            ரோஸி நிமிர்ந்து பார்த்து, “வக்கரப் புத்தி நிறைஞ்ச மனுசங்க நடுவுல... வாஞ்சையுள்ள மனுசனா ஒங்களப் பாக்கிறேன்... உடம்பப் பாத்தே பழகிப்போனவுங்க மத்தியில உள்ளத்தப் பார்க்கிற மனுசனா உஙகளப் பாக்கிறேன்...” தனது முந்தானையால் முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டாள்.
         

 ரோஸி சமைத்து விட்டு அலுவலகத்திற்குச் செல்வதால் சிரமமில்லாமல் வேளாவேளைக்கு மாத்திரைகளை எடுத்துக் கொண்டு ஓய்வெடுப்பது அவன் அம்மாவிற்குச்  சௌகரியமாகத்தான் இருந்தது.

　　　 தாயும் ரோஸியும் வற்புறுத்தியதால்  தமிழினியன் அன்று கல்லூரிக்குப் புறப்பட்டுச் சென்றான்.  கல்லூரியின் வாயிலிலேயே தமிழினியனை நண்பர்கள் வழிமறித்துக் கொண்டனர்.

           இத்தனை நாள் ஏன் கல்லூரிக்கு வரவில்லை என்று விசாரணையில் ஈடுபட்டனர்.

           “ தீடிர்ன்னு...அம்மாவிற்கு  உடம்பு சரியில்ல... அதான்” என்றான் தமிழினியன்.

           “வீடு வேற தீப்பிடிச்சு எரிஞ்சிருச்சுன்னு கேள்விப்பட்டோம்...” -ஆமாம் என்பதைப் போல தலையாட்டினான்.
     

　　　“ அம்மாவிற்கு உடம்பு சரியில்லை... நீ வரவில்லை... ஆமாம்...சசிரேகா உன்னைப் போலவே வரவில்லை ஏன்?” என நண்பன் இக்பால் கேட்டான்.

　　　“என்னது... சசிரேகா... வரவில்லையா...?”

          “என்ன உனக்குத் தெரியாதா?  சசிரேகாவுக்கு கல்யாணமாம்... கேள்விப்படலையா...?”

          “இதோ வருகிறேன் ?” என்றவாறு கல்லூரிக்குள் செல்லாமல்  வெளியே  வந்தான்.   தமிழினியன் மனக்குழப்பத்துடன் என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்துக் கொண்டே   நடந்தான்.

　　　சசிரேகா வீட்டின் தொலைபேசிக்கு,  அருகிலிருந்த கடைக்குச் சென்று  ‘காயின் பாக்ஸில்’  காசைப் போட்டு  ‘டயல்’ செய்தான்.  நீண்ட நேரம் ரிங் போய்க் கொண்டே இருந்தது.

                                                                               

　　　“ஹலோ...” மெதுவாக ஒரு பெண் குரல் கேட்டது.  அந்தக் குரல் சசிரேகாவின் குரல்தான் எனக் கேட்டமாத்திரத்திலேயே தெரிந்து கொண்டான். பாத்ரூமிலிருந்து என்ன வேகத்தில்தான் வந்தாரோ அவளின்  அப்பா தெரியவில்லை.  வந்த வேகத்தில போனைப் பிடுங்கிக் கொண்டார்.

　　　“நான்தான் தமிழினியன் பேசுறேன்... என்ன சசி... ஏன் இத்தன நாளா காலேஜ் வர்ல... அம்மாவுக்கு உடம்பு சரியில்ல அதான் நானும் காலேஜுக்கு 

வர்ல...இப்பத்தான் கேள்விப்பட்டேன்... நான் கேள்விப்பட்டது உண்மையா இருக்கக்கூடாதுன்னு நினைக்கிறேன்... சசி... பேசு சசி...என்ன நா பேசிக்கிட்டே இருக்கேன்... நீ பேசாமலே இருக்காய்...  சசி... சசி....   என்னாச்சு...  சசி  சொல்லு சசி...? ” 

　　　“ஏண்டா எச்சிக்கல நாயே... என்னா தைரியம்டா எ  பொண்ண  லவ் பண்றதுக்கு...?  என்னப் பத்தி ஒனக்குத் தெரியாதுடா... ஓ வீடு தீப்பிடிச்சு எரிஞ்சப்பவே நீங்க அங்கேயே  செத்துப் போயிருக்கணும்... வீட்ல இல்லாம  போனதால... பொழச்சுப் போயிட்டீங்க...!  உயிர் மேல ஆசை இருந்தா இத்தோட இந்த நெனப்ப  விட்டிடு... இல்ல ஆள வச்சு ஒன்னத் தீத்துக் கட்டிட்டு போயிடுவேன்... என்னடா இப்ப பேச்சயே காணாம்...”  குரலை உயர்த்தி மிகவும் கோபமாகவும் சத்தமாகவும்   பேசினார்.  நேரம் முடியப்போவதை அறிந்து தமிழினியன் பேசாமலே மீண்டும் காசைப்  போட்டான்.

　　　“ எ பொண்ணோட அத்தமகனுக்கும் அவளுக்கும்  ஸ்ரீரங்கம் கல்யாண மண்டபத்தில அடுத்த வாரத்தில... கல்யாணம்... பாக்கு வெத்தல மாத்திப் பத்திரிக்கை எல்லாம் அடிச்சாச்சு... அமெரிக்காவில மாப்பிளைக்கு  வேலை... ஒன்ன மாதரி அன்னக்காவடியோ... அழிசாதிக்  கூட்டமோ...  அன்றாடங் காய்ச்சியோ இல்ல... தெரிஞ்சிக்க... பணக்காரப் பொண்ணக்  காதலிக்கிறமாதரிக் காதலிச்சு ஏமாத்திக்  கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டா இருக்கிற சொத்த எல்லாம் வளைச்சு போட்டுடலாங்கிறதுதானே ஒங்க ஜாதிப் புத்தி... ஒ கனவு நிச்சயம் பலிக்காதுடா...!  பலிக்க விட மாட்டேன்...!”

　　　நேரம் முடிந்து தொலைபேசியின் இணைப்புத்  துண்டிக்கப்பட்டது.  தமிழினியன் இதைச் சற்றும் எதிர்ப்பார்க்கவில்லை:   ‘என்ன செய்வது?’ என்று ஒன்றும் தெரியாமலே பைத்தியம் பிடித்ததைப் போல இருந்தான்.   அவனின் மனம்  தெளிவில்லாமல்  குழப்பத்தின் உச்சியில்  இருந்தது.  கல்லூரிக்குச் செல்ல மனமில்லாமல் நடந்தே இரயில்வே ஜங்சன் பூங்காவிற்கு வந்தான்.  வந்த அவன் புல் தரையில் படுத்தான்;  ஏதோ குத்துவதை உணர்ந்தவன் எழுந்து பார்த்தான் நெருஞ்சிமுள் இருந்ததைப்  பிடுங்கி எறிந்து விட்டு மீண்டும் படுத்துக் கொண்டு யோசித்தான்.  அழுகை வந்து அவனின் கண்களை மறைத்து  வழிந்த கண்ணீர் கன்னங்களில் கீழே ஓடியது.

　　　சூரியன் சுள்ளெனச்  சுட்டான்.   தமிழினியன் எழுந்து அமர்ந்தான்.  தன்னிடமிருந்த நோட்டை விரித்தான்;  எழுதத்தொடங்கினான்...

‘அன்பிற்கினிய சசியே!  என் சகியே!

　　　உனது நிலையை அறிந்தேன்.  

　　　எனது  நிலையை நன்றாக அறிவாய்...!

　　　உன்னைத்  திருமணம் செய்து கொள்ளத் தயாராக இருக்கிறேன்.

　　　என்னை நம்பி நீ வருவதாக இருந்தால்

　　　நாளை மறுதினம் ‘புதன் கிழமை’ இரவு  பன்னிரண்டு மணிக்கு

　　　வீட்டை விட்டு யாருக்கும் தெரியாமல் பேருந்து நிலையம் வரவும்...

　　　உனக்காகக் காத்திருக்கிறேன்...

　　　ஏதாவது வேலை செய்து உன்னைக் கண் கலங்காமல் காப்பாற்றுவேன்...

　　　என்ற நம்பிக்கை எனக்கு நிரம்ப உண்டு...!

　　　என்னை நம்பி நீ வரலாம்... உன் வரவுக்காகக் காத்திருப்பேன்...!

உன் அன்புத் தமிழ்.

-எழுதியதை மீண்டும் படித்தான்;  நோட்டில் இருந்த தாளைக் கிழித்துச் சட்டைப் பையில் வைத்துக் கொண்டான்.   புல்லின் மீது படுத்தான்;  தூரத்தில் பூத்திருந்த செம்பருத்தி இவனைப்பார்த்துச் சிரிப்பது போலச்  சிரித்துக்  காற்றில் தலையை ஆட்டியது.

　　　தமிழினியனை யாரோ அடித்துப் போட்டது போல இருக்க... அப்படியே படுத்தபடியே உறங்கிப் போனான்.  மாலைப் பொழுதில் பூங்காவிற்கு வந்த சிறுவர்களின் சத்தம் கேட்டு உறக்கம் கலைந்து எழுந்து ரோஸியின் வீட்டை நோக்கி நடந்தான்.

　　　ரோஸிடம் நடந்ததையெல்லாம் விளக்கமாகச் சொன்னான்;  அதை அப்படியே கேட்டு உள் வாங்கிக் கொண்டாள்.

　　　“சரி... இப்ப என்ன செய்யலான்னு இருக்கீங்க...?”

　　　“எனக்காக ஒரு பெரிய உதவி செய்யணும்...”

　　　“என்ன செய்யனும்... சொல்லுங்க...?”

　　　“சசி வீட்டுக்கு நாளைக்குப்  போகணும்...”

　　　“போயி...?”

　　　“போயி... நீ காலேஜு ஸ்டுடண்ட்... சசிய விசாரிக்கிறமாதரி... போயி... இந்த ‘லட்டர்’ கொடுத்திட்டு வரணும்...”-என்று சொல்லிச்  சட்டைப் பையிலிருந்த கடிதத்தைக் கொடுத்தான்.

　　　“இவ்வளவுதானே... கொடுத்திட்டாப் போச்சு...!  சரி... வாங்க....அம்மா சாப்பிட்டுட்டு  நல்லாத்  தூங்கிறாங்க... வாங்க சாப்பிடலாம்...” -என்று சொல்லி ரோஸி  சாப்பாடு போட்டாள்;   பசியோடு இருந்த தமிழினியன்  சாப்பிட்டான்.

　　　“என்ன லட்டர்ல எழுதி இருக்கீங்க...?” சாப்பிட்டு முடித்த தமிழினியனிடம் கேட்டாள் ரோஸி.

　　　“என்னான்னு படிச்சுப் பார்க்க வேணடியதுதானே...!”

　　　“அடுத்தவங்க லெட்டர படிக்கிறது நாகரிகம் இல்லல்ல...”

　　　“நான்தான் படிக்கச் சொல்றேன்ல்ல... அப்புறமென்ன...?”

　　　“என்னதான் இருந்தாலும் அடுத்தவங்க லெட்டர படிக்கக்கூடாது...”

　　　“சரி... அதுக்கு மேல உங்க இஷ்டம்...” -என்று கூறிய படி அம்மாவிற்கு அருகில் சென்று படுத்தான் தமிழினியன்.

　　　அந்த வீட்டில் இருந்த இன்னொரு சின்ன அறையில் ரோஸி சென்று படுத்தாள்.

　　　‘தமிழினியன் கடிதத்தில் என்ன எழுதி இருப்பாரோ... அதை அவரே பார்க்கச் சொல்லி விட்டதால் பார்க்கலாமா?’  என்ற மனம்  ஆசைப்பட்டாலும்... யோசித்து அது தப்பு என்று முடிவெடுத்துப்  படுக்கையில் புரண்டவள் சிறிது நேரத்தில் உறங்கிப் போனாள்.

                                                      

　　　 பொழுது விடிந்ததும்  தெருக்குழாயில் தண்ணீர் பிடித்த ரோஸி சமைக்க ஆரம்பித்தாள்.  சற்று நேரம் கழித்து எழுந்த தமிழினியன் டீக்கடைக்குச் சென்ற ஒரு பார்சல் டீயை வாங்கி வந்து கொடுக்க மூவரும் குடித்தனர்.

                                                                     

　　　ரோஸி சமையல் முடித்துக் குளித்து முடித்து அனைவரும் சாப்பிட்ட பிறகு புறப்படத் தயாரானாள்.  சசிரேகாவின் வீட்டின் அடையாளத்தை நன்கு கேட்டு அறிந்து கொண்டு புறப்பட்டாள் பேக்கில் ‘அந்தக் கடிதத்தை’ எடுத்துக் கொண்டு...!

                                                                                                                          -வ(ள)ரும்... 


படிக்க  ‘கிளிக்’ செய்க

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (1)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (2)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (3)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (4)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (5)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (6)

நீங்க நினைக்காத நெஞ்சம்...! (7)

-மாறாத அன்புடன்,

 மணவை ஜேம்ஸ்.